Ο άλλοτε μέσος του Αθηναϊκού θυμάται στο athinaikosfc.gr τα τέσσερα χρόνια στον Βύρωνα, τη μεγάλη ευρωπαϊκή πρόκληση απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τις στιγμές που έμειναν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη του.
Τριάντα πέντε χρόνια μετά, η αναμέτρηση του Αθηναϊκού με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ παραμένει μία από τις πιο ξεχωριστές σελίδες στην ιστορία του συλλόγου.
Ο Damir Spiça ήταν εκεί. Φόρεσε τη φανέλα του Αθηναϊκού για τέσσερα χρόνια, από το 1991 έως το 1995, και αποτέλεσε μέλος μιας ομάδας που έφτασε να αντιμετωπίσει τη μεγάλη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης.
Σήμερα, μιλά στο athinaikosfc.gr και θυμάται την άφιξή του στην Ελλάδα, τη μεταγραφή του στον Αθηναϊκό, την προετοιμασία για το ιστορικό παιχνίδι, τις μεγάλες ευκαιρίες της πρώτης αναμέτρησης στην Αθήνα, αλλά και τη μάχη του Old Trafford.
Μιλά για τον Σμάιχελ, τον Μπρους, τον Ρόμπσον, τον Πολ Ίνς και τον Μαρκ Χιουζ, θυμάται τα λόγια του Γιόζεφ Πρόκοπ πριν από το πρώτο παιχνίδι και περιγράφει τις στιγμές που έζησε απέναντι σε ποδοσφαιριστές τους οποίους μέχρι τότε έβλεπε στην τηλεόραση.
Πάνω απ’ όλα, όμως, μιλά για τον Αθηναϊκό. Για τα τέσσερα χρόνια που δεν ξέχασε ποτέ και για μια φανέλα που, όπως λέει χαρακτηριστικά, «πρέπει να την τιμάς κάθε λεπτό που αγωνίζεσαι».
«Τέσσερα χρόνια δεν τα ξεχνάς εύκολα»
athinaikosfc.gr: Κύριε Spiça, ποια είναι η πρώτη εικόνα που σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε τη λέξη Αθηναϊκός σήμερα;
Damir Spiça: Ο Αθηναϊκός είναι μια ομάδα στην οποία ήμουν τέσσερα χρόνια και ήταν τέσσερα πολύ όμορφα χρόνια. Πέρασα φανταστικά. Δεν ήμουν κάποιος που ήρθε για έξι μήνες ή για έναν χρόνο και έφυγε. Τέσσερα χρόνια σημαίνουν κάτι.
Περάσαμε πολύ όμορφα και μέχρι σήμερα έχω επαφές με τα παιδιά, με τον Χατζηαγγελή, τον Τζαλακώστα, τον Σπηλιώτη. Δεν έχω χάσει τις επαφές μου. Ο Αθηναϊκός είναι κάτι που έχει μείνει στην καρδιά μου. Τέσσερα χρόνια δεν τα ξεχνάς εύκολα.
athinaikosfc.gr: Ήρθατε στην Ελλάδα τη σεζόν 1991/92, μετά από δώδεκα χρόνια στην Banja Luka, και μείνατε σε Ελλάδα και Κύπρο μέχρι το τέλος της καριέρας σας.
Damir Spiça: Ήμουν τέσσερα χρόνια στον Αθηναϊκό. Μετά έφυγα για έναν χρόνο στην Κύπρο και από την Κύπρο γύρισα για έναν χρόνο στην Κέρκυρα, όπου πρόεδρος ήταν ο Σπύρος Καλογιάννης. Ξαναγύρισα στην Κέρκυρα τη σεζόν 2004/05 ως βοηθός του Μπάμπη Τεννέ στην Α’ Εθνική.
athinaikosfc.gr: Θα θέλαμε να μας πείτε πώς προέκυψε ο Αθηναϊκός και η Ελλάδα για εσάς. Πώς έγινε η μεταγραφή τότε;
Damir Spiça: Κάποια στιγμή ήρθε σε μένα μια πρόταση από έναν μάνατζερ από το Βελιγράδι. Μου είπε ότι μια καλή ομάδα από την Ελλάδα ψάχνει χαφ, ένα οκτάρι ή δεκάρι. Σε αυτή τη θέση αγωνιζόμουν στην Banja Luka. Για δέκα χρόνια έπαιζα σε αυτή τη θέση.
Κάποια στιγμή ήρθαν σε δύο ή τρία παιχνίδια κάποιοι άνθρωποι από την Ελλάδα μαζί με τον κύριο Πασχάλη Παπαδόπουλο, τον μάνατζέρ μου. Ήταν, αν θυμάμαι καλά, στη Mostar που παίξαμε και μετά στην Banja Luka.
Τους άρεσα, κάναμε τις επαφές και όλα τα υπόλοιπα τα κανόνισε ο κύριος Παπαδόπουλος μαζί με τον κύριο Καλογιάννη.
Περισσότερο, όμως, μέτρησε ο λόγος του κυρίου Πρόκοπ, γιατί με ήθελε πολύ στην ομάδα.
Ήμουν πολύ τυχερός τότε, γιατί ο Αθηναϊκός είχε πολύ καλή ομάδα. Ήταν οι δύο ξένοι, ο Μπονγκ και ο Κόλεφ, δύο πολύ καλοί παίκτες. Είχε επίσης Έλληνες παίκτες που ήταν πολύ καλοί. Ο Δάφκος, ο συγχωρεμένος ο Σαργκάνης, ο Σπηλιώτης, ο Χατζηαγγελής, ο Καπουράνης, ο «φονιάς» ο Δημόπουλος, ο Αναστασίου, ο Τζαλακώστας… Ήταν μια πολύ καλή ομάδα τότε. Μεγάλοι παίκτες!
Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον δρόμο του Αθηναϊκού
athinaikosfc.gr: Όταν υπογράψατε στον Αθηναϊκό, γνωρίζατε ότι ένα από τα πρώτα παιχνίδια θα αφορούσε το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης. Πώς ενημερωθήκατε ότι ο αντίπαλος θα ήταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ;
Damir Spiça: Το γνώριζα. Όταν ήρθα στην Ελλάδα, μετά από δεκαπέντε-είκοσι μέρες προετοιμασίας, έπρεπε να επιστρέψω στην πατρίδα μου γιατί ο πατέρας μου ήταν πολύ άρρωστος και τελικά έφυγε από καρδιακή προσβολή. Έφυγα για την κηδεία και έμεινα τρεις-τέσσερις μέρες.
Μόλις γύρισα, νομίζω ότι κάπου είδα στις εφημερίδες πως μας είχε πέσει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Όλοι θέλουμε ένα τέτοιο παιχνίδι στην καριέρα μας, για να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας απέναντι σε μεγάλους παίκτες.
athinaikosfc.gr: Ποια ήταν τα πρώτα συναισθήματα; Ενθουσιασμός; Άγχος;
Damir Spiça: Ενθουσιασμένοι ήμασταν. Εγώ είχα παίξει με πολλές μεγάλες ομάδες. Τότε στη Γιουγκοσλαβία υπήρχαν ο Ερυθρός Αστέρας, η Παρτιζάν, η Χάιντουκ, η Ντιναμό. Ήξερες ότι κάθε δεκαπέντε μέρες είχες ένα τέτοιο δυνατό παιχνίδι.
Όμως η Μάντσεστερ ήταν η Μάντσεστερ. Είναι τεράστια ομάδα. Το Old Trafford είναι μεγάλο γήπεδο, μεγάλη ομάδα, ιστορική.
Κάθε παίκτης, κάθε παιδί έχει το όνειρο να παίξει σε ένα τέτοιο γήπεδο, απέναντι σε έναν τέτοιο αντίπαλο όπως η Μάντσεστερ, η Μπάγερν, η Μπαρτσελόνα ή η Ρεάλ.
athinaikosfc.gr: Υπήρξε κάτι που σας είπε ο κύριος Πρόκοπ πριν το παιχνίδι; Κάτι για να σας εμψυχώσει;
Damir Spiça: Απλά μας είπε: «Βγείτε έξω και παίξτε μπάλα. Εμείς δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα».
Θυμάμαι ότι ήταν απόγευμα, κατά τις 17:00. Είχε πολύ ζέστη. Νομίζω ότι δύο-τρεις παίκτες έλειπαν από τη Μάντσεστερ, αλλά και πάλι είχε υπέροχη ομάδα.
Θυμάμαι τον Σμάιχελ, τον Μπρους, τον Πάλιστερ, τον Καντσέλσκις, τον ΜακΚλερ, τον Πολ Ίνς. Ο Μπράιαν Ρόμπσον, νομίζω, έλειπε στο πρώτο παιχνίδι και έπαιξε στο δεύτερο. Πολύ καλή ομάδα!
Όμως εμείς παίξαμε καλά.
Θυμάμαι ότι από τα δύο σουτ που είχα, το ένα πήγε στο «γάμα» και το έβγαλε ο Σμάιχελ. Τότε λέω: «Τι γίνεται; Πώς τρώει γκολ αυτός;»
Πριν από το τέλος είχαμε άλλες δύο πολύ καλές ευκαιρίες.
Ήταν ένα κόρνερ για εμάς. Ο Σπηλιώτης μου πέρασε την μπάλα με το κεφάλι και έπιασα ένα μονοκόμματο που, αν πήγαινε μέσα, ήταν γκολ. Όμως η μπάλα έγλειψε το δοκάρι και βγήκε έξω. Έμεναν πέντε λεπτά για το τέλος και, αν είχε μπει, πιστεύω ότι θα είχαμε κερδίσει.
Η δεύτερη ευκαιρία ήταν όταν βγήκαμε τρεις εναντίον τριών. Εγώ, ο Μπονγκ και ο «φονιάς». Με τις κινήσεις τους μπέρδεψαν τους αμυντικούς. Ο «φονιάς» πήρε μαζί του τον Μπρους, εγώ έδωσα την μπάλα στον Μπονγκ, που ήταν μόνος του μπροστά στον Σμάιχελ από πλάγια, και του φωνάζω: «Σουτ, Μίρεκ! Σουτ, Μίρεκ!».
Ο Μπονγκ σούταρε, όμως ο Σμάιχελ απέκρουσε.Μου είπε κάποια στιγμή ο Μίρεκ: «Φίλε, δεν έβλεπα το γκολ. Ήταν τόσο μεγάλος αυτός που είχε κρύψει όλη την εστία. Δεν μπορούσα να δω τέρμα για να σουτάρω».
Δίκαιο αποτέλεσμα στο πρώτο παιχνίδι. Είχαν κι αυτοί δοκάρι και μία-δύο ευκαιρίες, όμως ήταν ένα παιχνίδι 50-50.
«Όταν είσαι μέσα στο γήπεδο, καταλαβαίνεις ότι είναι άνθρωποι σαν κι εμάς»
athinaikosfc.gr: Μιλήσαμε αρκετά για το παιχνίδι, όμως θα θέλαμε να μάθουμε πώς νιώσατε όταν βρεθήκατε στη φυσούνα του «Απόστολος Νικολαΐδης». Είχατε δίπλα σας αυτούς τους παίκτες, ίσως πέρασε και ο Φέργκιουσον μπροστά σας. Ήταν αυτή η στιγμή που συνειδητοποιήσατε το μέγεθος του αντιπάλου;
Damir Spiça: Γνωρίζαμε από πριν ποιον έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Ξέραμε ότι θα έχουμε απέναντί μας παικταράδες. Ήξεραν να παίζουν τέτοια παιχνίδια πεντακόσιες φορές και για εμάς ήταν το πρώτο.
Είχαμε παίξει στο παρελθόν με Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, όμως η Μάντσεστερ ήταν Μάντσεστερ.
Ήταν άνθρωποι που τους είχαμε δει στην τηλεόραση και σε μερικά λεπτά έπρεπε να βγούμε και να παίξουμε εναντίον τους.
Όταν τους βλέπεις στην τηλεόραση λες «αυτοί δεν παίζονται». Όμως όταν είσαι μέσα στο γήπεδο, αποβάλλεις το άγχος και αποφασίζεις ότι θα προσπαθήσεις, καταλαβαίνεις ότι δεν πετάνε, δεν πηδάνε πέντε μέτρα ψηλά. Είναι άνθρωποι σαν κι εμάς.
Παλέψαμε και το φινάλε ήταν πολύ καλό για εμάς.
athinaikosfc.gr: Εσείς, κύριε Spiça, αγωνιζόσασταν στα χαφ. Ένας box-to-box μέσος, με σύγχρονους όρους. Ποιος ήταν ο ρόλος σας στο συγκεκριμένο παιχνίδι;
Damir Spiça: Ο Χατζηράπτης ήταν στο «έξι» και εγώ με τον Κόλεφ παίξαμε σε ρόλο μεταξύ «οκτώ» και «δέκα», στη δεξιά και την αριστερή πλευρά αντίστοιχα.
Ανάλογα, βέβαια, με το τι χρειαζόταν στο παιχνίδι, αλλάζαμε θέσεις. Και ο Χατζηράπτης μπορούσε να ανέβει στο «οκτώ» κι εγώ να κατέβω στο «έξι».
Βρισκόμασταν μέσα στο γήπεδο και υπήρχε καλή χημεία μεταξύ μας.
athinaikosfc.gr: Υπήρξε κάποιος από τη Γιουνάιτεντ που σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση;
Damir Spiça: Ο Σμάιχελ, σαν τερματοφύλακας, ήταν ένα θηρίο. Ήταν βασιλιάς μέσα στην περιοχή.
Σίγουρα και αυτοί οι δύο, ο Μπράιαν Ρόμπσον, που έπαιξε στο δεύτερο παιχνίδι, και ο Πολ Ίνς. Στο πρώτο παιχνίδι ο Πολ Ίνς ήταν μια πάνω, μια κάτω. Αναρωτιόμουν: «Σταματάει ποτέ;»
Από εκεί και πέρα, και ο Μαρκ Χιουζ, που ήταν μπροστά, αλλά ο Σπηλιώτης τον είχε σβήσει. Στο πρώτο παιχνίδι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.
«Μεγάλη τιμή για εμάς αυτό το παιχνίδι»
athinaikosfc.gr: Ποια ήταν η αίσθηση στα αποδυτήρια μετά το παιχνίδι;
Damir Spiça: Ήμασταν ευχαριστημένοι, όπως και όλοι οι άνθρωποι από την ομάδα, γιατί δεν περίμενε κανένας να τα βγάλουμε πέρα με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Όλοι μας έδωσαν συγχαρητήρια, όπως και οι φίλαθλοι που ήταν στο γήπεδο.
Μεγάλη τιμή για εμάς ήταν αυτό το παιχνίδι. Και για μια ομάδα που δύο χρόνια πριν έπαιζε στη Β’ Εθνική να παίζει στα μεγάλα σαλόνια της Ευρώπης ήταν μεγάλο πράγμα.
athinaikosfc.gr: Έχετε κρατήσει κάποιο αναμνηστικό; Ανταλλάξατε φανέλες με κάποιον;
Damir Spiça: Έχω κρατήσει τη φανέλα που φόρεσα στο παιχνίδι και την έχω μέχρι σήμερα. Γράφει πάνω «Cabannini».
Η μάχη του Old Trafford
athinaikosfc.gr: Είχατε σκεφτεί τότε ότι αυτό που πετύχατε θα το συζητούν για τα επόμενα 35 χρόνια;
Damir Spiça: Όχι, σίγουρα όχι. Νομίζω ότι μεγαλύτερο βάρος δόθηκε σε συνδυασμό και με το δεύτερο παιχνίδι. Κάναμε κι εκεί ένα εξίσου καλό παιχνίδι.
Το να αντέξεις στο Old Trafford απέναντι σε μια Μάντσεστερ πιο δυνατή από ό,τι ήταν στην Αθήνα, αφού είχαν επιστρέψει ο Ρόμπσον και ο Πάρκερ, ήταν άθλος.
Αντιμετωπίσαμε αρκετά προβλήματα εκεί. Μετά από μισή ώρα παιχνιδιού, ο Μαρκ Χιουζ χτύπησε και τους δύο στόπερ της ομάδας.
Χτύπησε τον Σπηλιώτη κάπως στο κεφάλι και, μετά που μπήκε ο Θεοδωράκος, δέκα λεπτά αργότερα τραυμάτισε και αυτόν. Ήμουν μπροστά όταν τον πάτησε ο Χιουζ στον αστράγαλο.Τότε με φώναξε ο Πρόκοπ και μου είπε: «Είναι η σειρά σου να τον αναλάβεις».
Από τότε είχαμε μάχη για 90 λεπτά, από το 30’ μέχρι το τέλος, και μετά για όλη την παράταση.
Κάποια στιγμή κουραστήκαμε, χάσαμε και λίγο τη συγκέντρωσή μας και δεχθήκαμε στο 110’ το γκολ.
athinaikosfc.gr: Αν το παιχνίδι έφτανε στα πέναλτι, Σαργκάνης ή Σμάιχελ; Πώς πιστεύετε ότι θα κατέληγε;
Damir Spiça: Τα πέναλτι πάντα είναι λόττο. Μπορεί να είναι λόττο, όμως ο Σαργκάνης ήταν μεγάλος τερματοφύλακας.
Ειδικά σε αυτό το παιχνίδι στο Μάντσεστερ είχε πιάσει τα άπιαστα. Κάθε φορά που είχαμε αφήσει κάποιο κενό στην άμυνα, ξέραμε πάντα ότι ο «Φάντομ» ήταν εκεί.
Δυστυχώς, στο γκολ δεν μπόρεσε να αντιδράσει, γιατί ήταν μια πολύ γρήγορη φάση.
Σίγουρα, αν φτάναμε στα πέναλτι, μπορούσαν να γίνουν τα πάντα. Θα ήταν 50-50.
athinaikosfc.gr: Εσείς είχατε ήδη βγει κερδισμένοι. Εκείνους τους είδατε κάποια στιγμή να έχουν άγχος στο δεύτερο παιχνίδι;
Damir Spiça: Το όνειρό μας είχε γίνει ήδη πραγματικότητα.
Η Γιουνάιτεντ μου φάνηκε αγχωμένη προς το τέλος του παιχνιδιού. Αμυνθήκαμε καλά και, όταν βγαίναμε στην αντεπίθεση, ήμασταν πολύ επικίνδυνοι με τον Μπονγκ και τον Τζαλακώστα.
Οπότε εκείνοι φιλούσαν τα νώτα τους και δεν μπορούσαν να επιτεθούν ολοκληρωτικά.
«Κουβαλάτε μια πολύ βαριά φανέλα»
athinaikosfc.gr: Τι θέλετε να γνωρίζουν και να θυμούνται σήμερα οι φίλαθλοι του Αθηναϊκού για εκείνη την ιστορική στιγμή του συλλόγου;
Damir Spiça: Έφυγα από τον Αθηναϊκό το 1995, κι όμως πάντα κρατούσα επαφές. Επαφές με τα παιδιά, με τον πρόεδρο, με κάποιους φιλάθλους. Πάντα ρωτούσα: «Τι γίνεται; Πώς είναι η ομάδα;»
Νομίζω κάποια στιγμή και ο Καλογιάννης κουράστηκε, είχε μείνει και μόνος του και η ομάδα άρχισε να πέφτει, να πέφτει, να πέφτει.
Τελευταία παρακολουθώ μέσα από τα social ότι τώρα παίζουν νέα παιδιά που το θέλουν.
Θέλω να ξέρουν ότι όταν βρίσκονται στον αγωνιστικό χώρο κουβαλάνε μια πολύ βαριά φανέλα. Μια φανέλα που πρέπει να την τιμάς κάθε λεπτό που αγωνίζεσαι.Σε κάθε παιχνίδι να δώσεις ό,τι μπορείς, ό,τι έχεις και δεν έχεις.
Ο Βύρωνας σίγουρα αξίζει έναν καλό Αθηναϊκό!
